Sana bir kişilik sattılar

Gerçekte sattıkları şey: hazır bir kimlik

Katalog tanıdıktır: mesafeli olan, alfa, "zamanımın kralı", erişilmez kadın, kalibre edilmiş yumuşak kız, duygusuz soğuk yaklaşım. Arketipler. Kostümler.

Mekanizma basittir. Belirsiz teşhis ("çok iyisin", "çok yoğunsun", "fazla ulaşılabilir") → muhteşem çözüm → ustalık sınıfı veya abonelik. Gündelik bir kelimeyi çalıyorlar, sonra sana bir duruş satıyorlar.

Vade satmıyorlar. Yeni bir kişilik satıyorlar: yüzünüzü değiştirerek reddedilmeyi ortadan kaldırmayı vaat eden bir rol.

Kısa format satışı hızlandırır. Nüanslara yer yok. Sadece kontrast: önce (sen, "kırılmış") / sonra (sen, "yükseltilmiş"). Dönüşüm bir ürün haline gelir.

Nezaket parçamızın bağlantısı: aynı fabrika. Belirli bir davranış (sınırlar, pasiflik, gizli beklentiler) bütün bir kimlikle karıştırılıyor ve sonra karşıt kostümü satılıyor.

Neden işe yarıyor ve benliğin psikolojisi ne diyor?

Utanç artı umut: bir satın alma kokteyli. Hiç kimseyle tanışmadan “ilerleyebilirsiniz”. Başarısız olursa, yöntemi yeterince sıkı uygulamadığınızı söylerler; asla yöntemin yanlış olduğunu söylemezler.

Psikolojide, E. Tory Higgins kendi kendine tutarsızlık teorisini formüle etti: Gerçek bir benliğe, ideal bir benliğe (olmak istediğimiz kişi) ve olması gereken bir benliğe (normlara göre kim olmamız gerektiğine) sahibiz. Boşluk ne kadar büyük olursa, kaygı, üzüntü, ajitasyon gibi olumsuz etkiler de o kadar artar.

Viral koçluk bu boşluğu sanayileştirir. İdeal benliği ("yüksek değer veren siz") ve olması gereken benliği ("insanların saygı duyduğu şey") şişirir, sonra köprüyü satar. Çoğu zaman köprü bir maskedir, entegrasyon değil.

Bağlantınızdan değil şüphenizden para kazanıyorlar. Satın alınmış bir kişilik, bir kahve, bir sessizlik veya birisinin basitçe "ve sen - ne seversin?" diye sormasıyla üç dakika boyunca hayatta kalamaz.

Aşağıdaki şema Higgins'in fikrini özetlemektedir: üç kişisel temsil ve "satılmış kişiliğin" tipik olarak bulunduğu yer.

Gerçek benlik, yaşadığınız şeydir. İdeal ve olması gereken benlikler genellikle kişisel gelişim pazarlamasıyla şişirilmiş projeksiyonlardır. Boşluk olumsuz etkiyi besler; Bir rolü satmak, onu sizi tanımadan kapatmayı vaat eder.

Source: Higgins, E. T. (1987). Self-discrepancy: A theory relating self and affect. Psychological Review, 94(3), 319–340.

Satılmış kişilik vs gerçek varlık

Senaryo satıyorlar. Bir toplantı mevcudiyet ister. Aynı şey değil.

Yararlı zihinsel tablo: hesaplanmış kıtlık ≠ net kullanılabilirlik. Hakimiyet / gizem ≠ dürüstlük + sınırlar. Performans ≠ tutarlılık. Diğer kişi, siz onu jüri yapmadığınız sürece jüri değildir.

Kendi kaderini tayin teorisi (Ryan ve Deci), daha kontrollü güdüleri (dışsal baskı, utanç, “Ben…” olmalıyım) daha özerk güdülerden (bütünleşik değer, içsel çıkar) ayırır. Viral koçluk sıklıkla kontrole doğru ilerlemeyi sağlar: sonuç alacak biri olun.

Gerçek bir karşılaşma özerkliği daha fazla ödüllendirir: karakterin "kapanması" gerektiği için değil, anın önemli olduğu için orada olmak.

Aşağıdaki süreklilik, viral vaadin tipik olarak nerede (dışsal ve içe yansıtılmış düzenlemeye karşı) daha özerk motivasyona karşı durduğunu göstermektedir.

Düzenleme ne kadar dışsal ya da içe atılmışsa (utanç verici, "Değerli görünmeliyim"), davranış o kadar kırılgan olur. Kalıcı ilişkisel mevcudiyet daha özerk güdülere dayanır.

Source: Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68–78.

Bu, her türlü yardımın kınanması değildir. Terapi, ciddi koçluk, kişisel çalışma: Kendinizi tanımanıza yardımcı olduklarında faydalıdır. Flört sırasında "kazanmak" için performans sergilemenizi istediklerinde toksik oluyorsunuz.

Maskenin gizli maliyeti

Artık neyi sevdiğini bilmiyorsun. Diğer kişiye jüri gibi puan verirsiniz. Sessizlikten korkuyorsunuz çünkü can alıcı nokta yok.

Orijinalliği "benim optimize edilmiş versiyonumla" karıştırıyorsunuz. Özgünlük, tersine çevrilmiş bir Instagram filtresi değildir: zaman içinde hissettiğiniz, söylediğiniz ve yaptığınız şeyler arasındaki tutarlılıktır.

Kişisel sunum (izlenim yönetimi) insani bir şeydir: Sosyal yüzü her zaman biraz ayarlıyoruz. Sorun, ayarlamanın ürün haline gelmesiyle ve benliğin sahanın arkasında kaybolmasıyla başlıyor.

Romantizmde olduğu gibi arkadaşlıkta da maske her iki tarafı da yorar. Diğeri boşluğu hissediyor. Gösteriden sonra boşluğu hissediyorsunuz.

Yararlı satır: Toplantınızın bir yatırım getirisi varsa, bu artık bir toplantı değil, bir denetimdir.

Söylemediklerimiz (nüans)

Yardım istemek zayıflık değildir. Pek çok kişi koçları takip etti çünkü gerçekten acı çekiyorlardı; yalnızlık, reddedilme, kafa karışıklığı.

Kırmızı çizgi: Size beceri değil kimlik satıyorlar. "Hayır demeyi öğrenmek", "başka bir kişi olmak" ile aynı şey değildir.

Daremeet'in karşı karakterini sunmuyoruz. "7 gün içinde orijinal olun" yok. Sadece bir soru: Kostümün olmadan orada olabilir misin?

Yeni bir komut dosyası olmadan varlığı kurtarma

Maskeyi fark edin: Size ait olmayan hangi cümleyi tekrarlıyorsunuz?

Rolü basit bir niyetle değiştirin: "Gerçek bir an istiyorum." Maskenin daha hafif olduğu bir ortam seçin; yer, meydan okuma, paylaşılan etkinlik.

Ortalama, canlı ve kusurlu olmayı kabul edin. Bu zaten karakterden daha nadirdir. Ve gerçek bir ilişkinin kurulabileceği tek malzeme budur.

Sonuç: Size güven satmadılar

Sana yedek bir kişilik sattılar. Alfa, gizem, yüksek değer: şüpheden para kazandıran bir pazar için kostümler.

Asıl soru "hangi versiyonumun daha iyi performans gösterdiği" değil. Bu: kostüm olmadan orada okunabilir miyim?

Gerçek karşılaşmalar en iyi rolü ödüllendirmez. Senaryo durduğunda kimin kaldığını ortaya koyuyorlar.